Biraz Mavi, Biraz Yeşil…

Denizde büyüdüm ben. İstanbul boğazının mavisinden gelir gözlerimin rengi. Karadenizi soluyarak hayat buldum. Belkide bu yüzdendir hırçınlığım. Bir sahile hakim olmuş yosun kokusunu ev bildim, dört duvarı değil. Ana besinim midyeydi benim. Midye kabuğu yığılı kıyılarda yaptım banyomu. Ayaklarım kaç kere kesilmiştir hatırlayamıyorum bile. Ama güçlü kıldılar beni onu biliyorum. Bir keresinde bir iskorpit’e basmıştım. Aşk acısını koy bir kenara, yok böyle hayat dersi. Amonyak genzini yaka yaka iyileştirirsin kendini. Ama ne güzeldir ki kopamazsın denizden. Dönüp dolaşıp geri dönersin. Kıyıya vuran her dalga sana bir şey anlatır ya hani?! Heh işte o dili bilmeden anlayamazsın… Bir hışırtıdan öteye gitmez bilmeyen için… Denizde büyüdüm ben, tuzlu suda hayat buldu benliğim. Bir başka bakarım o yüzden hayata. Hırçın, sakin bir o kadar dengesiz ama kendine ait düzeni olan bir ruhum var. Kıyılara vuran çöpler gibi temizlemeyi bilirim kendimi, en kirlendiğim anda dahi. Denizde büyüdüm ben; o yüzden biraz mavi biraz yeşilim. Sizin kadar sahipsiz, herkesi sahiplenebilecek kadar güçlü…

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.